Lore Langendries

The Beauty of Waste: Prevent

LEZING ZONDAG 27 MEI 2018, 12.30 uur

Lore Langendries (1988) noemt zichzelf artistiek maker en denker. De kunstenaar en ontwerper met een studio in het Belgische Hasselt, maakt sieraden uit dierenhuiden: harige broches en medaillons waarin de eenvoudige geometrische ronde vorm centraal staat, maar ook halsjuwelen en stropdassen.
Voortbordurend op dit bijproduct van de vleesindustrie dat anders wordt weggegooid, houdt Langendries zich bezig met hoe je tactiliteit van bijvoorbeeld een koeienhuid kunt overbrengen op andere dragers.
Dat resulteerde in Tableskin, een aaibaar tafellaken met bijbehorende theedoeken en servetten waarmee Langendries recentelijk de Henry van de Velde Award 2017 won. Hiervoor zette ze het complexe harenpatroon van een reehuid digitaal om in een poëtisch jacquard geweven tafellinnen. Ze liet het kleed lokaal vervaardigen bij het Kortrijkse textielbedrijf Verilin dat al drie generaties linnengoed produceert en verkoopt.

We gebruiken leer voor kleding, tassen en schoenen, het dierenvel als bontjas of als kleed voor de haard. Een van de weinige zaken waar we harige huiden niet voor gebruiken, is als materiaal dat het eten wordt geassocieerd, omdat dit meestal geen smakelijke associaties oproept, weet Langendries. Zij doorbreekt dat idee en speelt met zowel de aaibaarheid als afstotelijkheid. Wanneer we onze mond afvegen aan het servet, vegen we in feite onze mond af aan reehaar. Ondanks die associatie vragen sterrenchefs in België en Nederland naar haar op maat gemaakte tafellinnen en ontwikkelt ze voor hotels bedlinnen getiteld Secondskin – slapen onder een tweede huid.

Tableskin is een 100% lokaal geproduceerd en puur ambachtelijk product. Bij de productie wordt er zo goed als geen afval geproduceerd want afmetingen en kleuren worden afgestemd op de wensen van de opdrachtgever. En haar wandobjecten worden vervaardigt van ree- en springbokhuid, waarvan de vachten met onregelmatigheden niet worden gebruikt voor handtassen of schoenen. Langendries gebruik deze stukken wel. Ze laat in haar installatie getiteld: ‘Holstein LL 1401’ zien hoe ze uit een heel koeienvel 366 identieke ronde broches lasersnijdt. Samen vormen deze een zwart-wit kunstwerk in de vorm van de originele koeienhuid.

Tijdens haar lezing spreekt ze over hoe die dierenhuiden een hoofdrol gingen spelen in haar werk. Dat gebeurde tijdens haar doctoraalonderzoek van vier jaar. Na haar Master in 2010 in de beeldende kunsten aan de faculteit Media, Arts and Design (MAD) in Hasselt, behaalde ze namelijk in 2015 een doctoraal aan de KU Leuven, de Universiteit van Hasselt en de MAD-Faculteit van Hasselt. In het onderzoek speelde de interactie tussen een computergestuurde en gecontroleerde industriële techniek en de verrassingen van het handmatige werk een grote rol.
De ontwerper heeft daarvoor een neologisme verzonnen: ‘Hunacturing’. Een samenvoeging van human (menselijke ingrepen), nature (natuurlijke/dierlijke materialen) en manufacturing (machinaal proces). ‘Ik probeerde unieke stukken te maken met een machine die per definitie ontworpen is voor massaproductie’, zegt ze erover. ‘In mijn onderzoek ontdekte ik verschillende mogelijkheden om de lasersnijtechniek toe te passen én het artistieke relevantie te geven. Zo kwam ik erop dierenhuiden te bewerken.’

De laser was niet altijd in staat volledig door de huid te snijden vanwege de wisselende dikte van de huid en de haargroei die niet constant is. Op deze manier laat je een deel van het creëren over aan het toeval, de natuur, en aan de ingrepen van de menselijke hand. ‘Ik gebruik de happy accidents, stimuleer de fouten, en vind dat boeiend’, zegt ze.

Nu ze meer bekendheid krijgt, weten mensen haar te vinden. Zo ontving Langendries onlangs van een familie de huid van hun gestorven paard Othello. ‘Eerst ga ik uitzoeken wie dat paard precies was, daarna ga ik kijken wat ik met deze interessante wending in mijn praktijk ga doen.’

www.lorelangendries.com

><

>> Ga terug naar het lezingenprogramma

><