rianne makkink / studio makkink & bey

‘De laatste jaren hebben we er bijna jaarlijks een andere kliko bij gekregen, daar kan een kompostklikotoilet nog wel bij’, zegt ontwerper Rianne Makkink die aan de basis staat van dit ontwerp. Deze is te zien in de tentoonstelling ‘Everything you’ve always wanted to know about toilets, but were afraid to ask’ in het Cube Design Museum in Kerkrade. Makkink verzorgt tijdens Designday een lezing over de kompostklikotoilet en het scheiden van onze ontlasting. ‘Er moet nog heel veel veranderen wil deze een brede toepassing vinden, met name in de mentaliteit van mensen’.

Rianne Makkink studeerde in 1990 af aan de Technische Universiteit Delft in de richting Architectuur. In 2002 richtte ze met ontwerper Jurgen Bey de Studio Makkink & Bey op. Zij maken producten, meubels, interieur ontwerpen en ontwerpen voor publieke ruimtes. Daarnaast hebben zij een voormalige boerderij in de Noordoostpolder die als een kweektuin fungeert voor allerlei nieuwe toepassingen. Rianne, die afkomstig is van een boerderij, verbaast zich er al jaren over dat we onze eigen ontlasting met schoon en kostbaar water laten wegvloeien in het riool dat vervolgens met veel energie weer schoon gemaakt moet worden. ‘Het gaat om bijna 600 miljoen liter per jaar in Nederland. Nog niet zo lang geleden hadden we toiletten buiten en vingen we onze ontlasting wel op. Omdat mest kostbaar was. We hebben op de boerderij al tien jaar een zogenaamde nonolet. Het is een gewoon toilet, maar de faeces wordt opgevangen in een plastic zak en gescheiden van de urine. De combinatie van faeces en urine produceert ammoniak. Dat geldt ook voor dieren. Daar hebben we dus ook een grote fout gemaakt. We zijn met een biologische boer bezig om die twee te scheiden. Natuurlijk heeft menselijke mest, zoals dierlijke mest, wel een bewerking nodig voordat die gebruikt kan worden.’

De kompostklikotoilet is een nieuwe toepassing van de nonolet. De kompostklikotoilet is vanaf 19 mei te zien in de tentoonstelling ‘Everything you’ve always wanted to know about toilets, but were afraid to ask’ in het Cube Design Museum in Kerkrade.

Makkink beseft dat er nog heel veel moet veranderen wil deze brede toepassing vinden, met name in de mentaliteit van mensen. ‘We zijn heel erg opgevoed met het idee dat onze eigen ontlasting smerig is en onhygiënisch, maar dat valt reuze mee. Onze urine is zelfs heel schoon, maakt fosfaten aan die we in de nabije toekomst hard nodig zullen hebben. Fosfaten worden kostbaar, zoals water.’ Makkink vraagt zich af of het gaat lukken in Nederland. Voor de verdere uitwerking van het idee is de samenwerking met overheid en bedrijfsleven hard nodig.

><

‘Het scheiden van onze eigen ontlasting is de volgende stap naar een duurzame wereld’